Θησαυρός  Αρχαίων ΕλληνικώνΝέων Ελληνικών

16. ἀναχώρησις { Κίνηση }

Ουσ. ἀναχώρησις αποχώρηση, υποχώρηση, οπισθοχώρηση
ἀποχώρησις αναχώρηση, απόσυρση, υποχώρηση
ἀπέλευσις αναχώρηση
μετάβασις μεταφορά από ένα σημείο σε άλλο, μετάβαση, μετακίνηση
ὑποχώρησις οπισθοχώρηση, αποχώρηση, οπισθοδρόμηση, απόσυρση
περαίωσις μεταφορά, διέλευση, μετάβαση στο απέναντι μέρος
φυγή φυγή, απόδραση, φυγή από τη μάχη

Ρ. ἀναχωρέω αναχωρώ, αποχωρώ, αποσύρομαι, επιστρέφω
ἀποχωρέω απέρχομαι, απομακρύνομαι, υποχωρώ, εγκαταλείπω
ἀπέρχομαι αναχωρώ, αποχωρώ, απέρχομαι
ἀποχώρησιν ποιοῦμαι υποχωρώ, απομακρύνομαι, οπισθοχωρώ
ὑποχωρέω αποχωρώ από ένα μέρος, απομακρύνομαι, αποσύρομαι, υποχωρώ, εγκαταλείπω
μεταβαίνω περνώ από ένα μέρος σε ένα άλλο, πηγαίνω, μεταβαίνω, μετακινούμαι, εισέρχομαι (λόγ.)
ἀποδημέω αναχωρώ προς την αλλοδαπή, ταξιδεύω, είμαι μακριά από το σπίτι μου
κινέομαι θέτω σε κίνηση, πορεύομαι, κινούμαι, μετακινούμαι
περαιόω διαβαίνω, περνώ, διέρχομαι, διαπερνώ
φεύγω φεύγω, διαφεύγω, τρέπομαι σε φυγή

Επίθ. ἀναχωρητικός ο διατεθειμένος να αποχωρήσει
ὑποχωρητικός αυτός που υποχωρεί, οπισθοχωρητικός, αναδιπλωτικός
μεταβατικός [ο δυνάμενος να μεταβεί από έναν τόπο σε άλλον] κινούμενος
ἔκδημος αυτός που έχει αναχωρήσει
ἀπόδημος αυτός που βρίσκεται μακριά από το σπίτι του