Θησαυρός  Αρχαίων ΕλληνικώνΝέων Ελληνικών

100. τέλος { Τάξη }

Ουσ. τέλος εκπλήρωση, συμπλήρωση, έκβαση, τελείωμα
τέλος τέλος της ζωής, τέλος του βίου
πέρας τέλος, όριο, σύνορο
τελευτή τέλος, τελείωμα, εκπλήρωση, συμπλήρωση
τέρμα τέλος, όριο
παρακμή κατάπτωση, φθορά
ἐσχατιά έσχατο μέρος, όριο, σύνορο

Ρ. τελέω τελειώνω, συμπληρώνω, εκπληρώνω, διενεργώ, φέρνω εις πέρας
τελευτάω τελειώνω, εκπληρώνω, φτάνω σε ένα τέλος, πεθαίνω
περαίνω φέρνω σε τέλος, τελειώνω, ολοκληρώνω
ἀπολήγω δίνω τέλος, σταματώ, παύω, αποσύρομαι
καταλήγω τελειώνω, σταματώ
ἀνύω ολοκληρώνω, επιφέρω τέλος, καταστρέφω
τέλος ἔχω έχω φθάσει στο τέλος, είμαι ολοκληρωμένος ή έτοιμος

Επίθ. τέλειος [αυτός που έχει φτάσει το τέλος του] τέλειος, πλήρης
τελικός τέλειος, ακέραιος, ολόκληρος
ἄκρος κορυφαίος, εξώτατος
ἐπιτελής [αυτός που έχει οδηγηθεί σε ένα τέλος] πλήρης, τέλειος, ολοκληρωμένος
τελευταῖος έσχατος, τελευταίος

Επίρ. τελικῶς τελικά
ἐν τέλει τελικά, στο τέλος
τέλοσδε προς το τέλος

Φρ. κακῆς ἀπ᾽ ἀρχῆς γίγνεται τέλος κακόν όταν γίνεται κακή αρχή και το τέλος είναι κακό